PSE

[PSE]Chap5:99 Problems

posted on 15 Dec 2013 13:50 by train in PSE
This entry is part of... 

 
 
 
 
 
" 1310E081516F2103 "
 

 


 

.

..

เจ็บ…

.

.

.


  สิ่งแรกที่ลืมตาตื่นมาพบในยามเช้าตรู่ของวันที่จะต้องลงไปปฏิบัติภารกิจสำคัญ ก็คือผ้าคลุมสีครีมตัวยาวที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีเขียวเข้มของตราอันเป็นเอกลักษณ์ ...ตราของสมาพันธ์ Gabriel Brotherhood...บ่งบอกถึงเส้นทางที่ได้เลือกแล้วของเขา


  เมื่อละสายตาจากไม้แขวนเสื้อนั้นแล้ว เจ้าของเรือนผมสีฟ้าแปลกตาก็ยกมือขึ้นลูบที่ตำแหน่งหน้าผากช้าๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มเจือเศร้าออกมา

...ไม่มีอีกแล้ว…

  “อาบน้ำเถอะครับไอโร วันนี้เป็นวันสำคัญนะ”


  เอ่ยอย่างเตือนสติตนเองก่อนจะเคลื่อนกายอย่างอ้อยอิ่งคล้ายร่างกายยังประท้วงไม่อยากจะตื่น แต่สุดท้ายสมองก็ฝืนสั่งการให้ร่างสูงหายเข้าห้องน้ำไปเพื่ออาบน้ำแต่งตัวเตรียมพร้อมรับมือกับวันใหม่


  นับจากวันที่เขาได้รับเชิญให้เข้าร่วมการประชุมเป็นครั้งแรกของสมาพันธ์..สถานที่ที่เขาไม่เคยคิดได้ว่าตนเองจะมายืนอยู่ รอบข้างมีผู้คนมากหน้าหลายตา ทั้งที่เขาคุ้นเคย...และไม่คุ้นเคย


  มาสซอว์...คุณดีโอ..กระทั่ง คุณซิกตี้?...แล้วนั่น..พวกอบิส ?


  แม้จะทำสีหน้าเรียบเฉยแต่ภายในของเขาก็ออกจะประหลาดใจไม่น้อยกับการปรากฏตัวของกลุ่มปีศาจที่มุมหนึ่ง สองในนั้นช่างโดดเด่นและยากจะลืมเลือนได้ หนึ่งปีศาจตัวเล็กที่ดูซุกซน และอีกหนึ่งปีศาจตัวโตน่าเกรงขาม ความเจ็บที่ได้รับจากบาดแผลบนนิ้วเมื่อครั้งก่อนยังติดตรึง…


เขาค้อมศีรษะทักทายเหล่าบรรดาผู้ที่คุ้นเคยพลางแย้มรอยยิ้มให้เล็กน้อย มือเรียวขยับดันกรอบแว่นให้เข้าที่ก่อนจะตั้งใจฟังการปราศรัย เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยน้ำมือของเขานั้นสร้างผลกระทบใหญ่เกินกว่าที่คิด


  เทพีไอริส..บาปที่ผมไม่มีวันลืมเลือน..

แต่ผมจะไม่มีวันเสียใจในภายหลัง..

...สำหรับสิ่งที่ได้ตัดสินใจกระทำลงไปแล้วทั้งหมด


ไอโรกอดอกแน่วแน่ สายตาพุ่งตรงไปเบื้องหน้าหากแต่ในนั้นก็ยังมีแววตาแห่งความหวั่นไหวและเจ็บปวดซุกซ่อนอยู่ ภายใต้หน้ากากที่ชายหนุ่มบรรจงแต่งแต้มและแสดงออกไปนั้น ลึกลงไปแล้วเขายังมีความรู้สึกต่างๆอยู่อีกมากมาย…ความลับที่เขาตั้งใจว่าจะไม่เปิดเผยกับใคร


ต้องขอบคุณพรสวรรค์นี้จริงๆ..

เพราะผมไม่อยากอ่อนแอ.

ให้ใครเห็น...


ภารกิจถูกชี้แจงออกมาจากปากผู้ปราศรัยและตามหาผู้กล้า อาสาไปทำภารกิจในครั้งนี้ เสียงซุบซิบดังเซ็งเเซ่ไปทั่วบริเวณ บ้างก็มีสีหน้ากังวล บ้างก็มีสีหน้าโกรธแค้น แต่มีเพียงบางส่วนเท่านั้นที่จะกล้าพอจะยกมือ..หรือจะเป็นความบ้าบิ่นไม่คิดชีวิตก็ไม่ทราบได้


ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น.


ชายหนุ่มก้าวออกไปพลางคลี่รอยยิ้มให้กับผู้อาสาคนอื่นๆที่เขาคุ้นเคยกันดี หากแม้ชีวิตนี้จะมีประโยชน์ต่อการเปลี่ยนแปลง เขาก็อยากจะมีส่วนร่วมและอยากจะไปให้ถึงจุดสุดท้าย…


จนกว่าจะได้เห็นความจริงทุกอย่าง..ด้วยตาคู่นี้

แม้จะเจ็บ...ก็ตาม

“สวัสดีครับ ภารกิจครั้งนี้ ผมไอโร เมกาลอสต์..ขอฝากตัวด้วยนะครับ”


เอ่ยพร้อมค้อมศีรษะอย่างทุกครั้งที่แนะนำตัว สายตาทุกคู่และปฏิกิริยาตอบรับช่างมีหลากหลาย บ้างเมินเฉย บ้างหัวเราะ บ้างยิ้มตอบรับ..แต่ยังไงก็ตามไม่ว่าจะชอบหรือไม่ ทุกคนในที่นี้มีจุดมุ่งหมายร่วมกัน..การทำงานเป็นทีมคงไม่กระทบ


…………………………………………………………..


ท่ามกลางสายลมที่พัดพาเอาฝุ่นผงสีแดงเจือส้มมาด้วย ผ้าคลุมสีครีมสองผืนกำลังเคลื่อนที่ด้วยความว่องไวลัดเลาะไปตามหุบเขาอย่างระมัดระวัง เจ้าของเรือนผมสีเดียวกันทั้งสองคนเอ่ยเสียงคร่ำเครียดขณะวิเคราะห์สถานการณ์รอบตัวและประเมินหาจุดที่เทพีไอริสได้บอกใบ้ไว้


ช้ามากกว่านี้คงจะถูกไล่ตามทัน ไม่มีเวลาแล้ว!


“ซิกตี้ครับ ผมว่าเรารีบแจ้งทางมาสซอว์เถอะ ผมมั่นใจว่าต้องใช่จุดนี้ มันเป็นจุดสุดท้ายที่น่าจะใช่ จากความเป็นไปได้ทั้งหมดแล้ว”


ไอโรเอ่ยขณะขาทั้งสองยังคงวิ่งไม่หยุดเคียงคู่ไปกับคุณหมอซิกตี้ มือหนาขยับกระชับฮู้ดบนศีรษะให้ปกปิดเส้นผมสีโดดเด่นของตนเองไว้อย่างดี

อย่างน้อย..หากต้องปะทะ

ก็อย่าได้ทราบเลยว่าผมเป็นใคร..


“ทราบแล้วครับ เช่นนั้นรบกวนคุณไอโรไปตรวจสอบต่อ เราจะขอแยกไปอีกทาง สังหรณ์ใจไม่ดีอย่างไรไม่ทราบ”


อีกฝ่ายส่งเสียงตอบรับก่อนจะสื่อสารทางโทรจิตไปยังมาสซอว์ซึ่งคงกำลังเข้าปะทะเพื่อประวิงเวลาอีกฝ่ายไว้ ก่อนที่ทั้งสองจะพยักหน้าให้แก่กันและกัน แล้วร่างของอีกฝ่ายก็จางหายไปจากจุดเดิม


“หวังว่าเราคงจะไม่ช้าเกินไป..”


ไอโรเอ่ยภาวนา ลมหายใจเริ่มรัวเร็วขึ้น น้ำหนักที่หน่วงจากสิ่งของที่ซ่อนไว้บริเวณหน้าอกและน้ำหนักของสิ่งที่เขาตัดสินใจจะทำค่อยๆกดแรงลงถ่วงที่เท้า แต่ร่างสูงก็กัดฟันฝืนเร่งฝีเท้าไปต่อ ก่อนจะได้ยินเสียงโทรจิตโดยตรงจากผู้นำทีมในครั้งนี้ ..มาสซอว์


[คุณพ่อ รีบไปอยู่ใช่มั้ยครับ?]


[อา...แน่นอนสิครับ ทราบพิกัดแล้วรบกวนเร่งตามมาหน่อยนะครับ..ผมไม่แน่ใจว่าจะรับมือได้ดีแค่ไหน]


แต่หากจำเป็นละก็….


ฉับพลันนั้นสีแดงเข้มแห่งความยึดมั่นถือมั่นในสิ่งเดิมก็ตัดผ่านเข้าสู่คลองสายตาของเขาในชั่วขณะที่เข้าใกล้จุดหมาย ไอโรขบกรามแน่น ดวงตาสีเข้มจ้องเขม็งไปยังเบื้องหน้า ท่าทางฝ่ายตรงข้ามจะยังไม่รู้สึกตัวว่ามีคนเข้ามาใกล้


ฝีเท้าถูกชะลอลงและแอบเข้าสู่จุดซุ่มยิงอย่างแนบเนียน มือขยับเอื้อมไปใต้ผ้าคลุมผืนยาวนั้นและแตะมือเข้าสัมผัสกับความเย็นเยียบของอาวุธ..ปืนสีเงินแวววับทอประกายล้อกับแสงแดดเมื่อถูกชักออกมาจากซองเตรียมทำหน้าที่ของมัน


กริ๊ก…


ชายหนุ่มวาดมือขึ้นเล็งตรงไปยังเป้าหมาย...เป้าหมายที่กำลังกำกุญแจแห่งชัยชนะในศึกครั้งนี้ ดาบของมิคาเอล


จะปล่อยให้ตกคืนสู่เจ้าของไม่ได้ มันอันตรายเกินไป

ขอโทษด้วย..

...แต่


  ไม่นานก็สัมผัสได้ว่ามีผู้ตามมาสมทบถึงแล้วในจังหวะเดียวกัน..มาสซอว์เบิกตาออกกว้างขณะมองภาพเบื้องหน้า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สายลมแรงพัดเข้าปะทะเขาในจังหวะเดียวกับที่ลั่นไกออกไปหมายสะกัดกั้นอีกฝ่าย เสียงปืนคำรามลั่นก้องไปทั่วช่องหุบเขา แรงดีดหรืออะไรไม่ทราบได้..ทำให้เขารู้สึกชาดิกทั่วแขน


ได้โปรด…

บาดเจ็บแล้วยอมแพ้ ...ไปซะ


  นั่นคือสิ่งที่เขาพร่ำภาวนา...ดวงตาที่มองตรงไปเบื้องหน้าราวกับมั่นคงและหนักแน่น หากแต่ยังซ่อนแวววูบไหวทอประกายอยู่ภายใน และผลสุดท้ายของศึกครั้งนี้…………………….


.

.

.

If someday I have to go away

If someday...I can’t turning back again..

I…..

Please remember...

...I Love you.

As always...

.....

..

 
 

[TBC?]

 
 
 

edit @ 19 Dec 2013 20:27:00 by train