ยะฮู้ว >[]<~ แวะมาอัพบล็อคบ้าง เพราะเกิดอารมณ์อยากจะอัพขึ้นมา ฮา (ทั้งๆที่อยู่ในช่วงอ่านหนังสือสอบแท้ๆเลยเรา...)
เป็นการอารมณ์ค้างจากเมื่อคืน (ฟังดูน่าเกลียดนะว่ามั้ย = =)
เมื่อคืนจัดเป็นวันที่คิดว่าผมยิ้มได้ยาวนานที่สุดในรอบสัปดาห์แล้วล่ะ (วันอื่นยิ้มไม่ค่อยออก เพราะสอบ เครียด!)
เอาเป็นว่า เคยเห็นคนที่นั่งอมยิ้มอยู่กับตัวเองคนเดียวได้เป็นนานสองนานรึเปล่า?
คิดว่าน่าจะเคยเห็นกันบ้าง ผมเชื่อว่าช่วงเวลาที่เกิดอาการแบบนี้คงหนีไม่พ้นกรณีที่คนคนนั้นได้พบเจอกับเรื่องดีๆหรือมีสิ่งดีๆเกิดขึ้นเป็นแน่
สำหรับตัวผมเองแล้วมันก็ไม่ต่างกันหรอก
เมื่อคืนหลังจากที่ผมนั่งๆนอนๆกลิ้งไปมาบนเตียงของตัวเองอ่านการ์ตูน(หนังสงหนังสือสอบเอ็งไม่อ่านหรอก แหมะไว้ข้างๆกราบไหว้บูชา - -")และวาดรูปเล่นอยู่นาน
แล้วเจ้าหนังสือวาดรูปนี่แหละเป็นจุดเริ่มต้น ผมเปิดตั้งแต่หน้าแรกไล่ไปจนถึงหลังๆเพื่อหาหน้าว่างวาดเล่นต่อไป (แปลกนะสมุดเล่มนี้ผมใช้มากว่า 3-4 ปีแล้วมันยังไม่หมดสักทีล่ะ = =")
ผมสังเกตได้ว่าลายเส้นของผมมีการเปลี่ยนไปทุกๆปี แม้จะทีล่ะนิดก็เหอะ (ไม่ขอเอาให้ชมเพราะมันไร้สาระ และจะทำให้ผมอับอายมาก ฮา)
ผมนึกถึงความทรงจำเก่าๆที่ผุดขึ้นมาจากบรรดาลายเส้นที่ผมขีดเขียนลงไป ทั้งการระบายอารมณ์ทางอ้อม ทั้งการตั้งใจวาด ทุกสิ่งคือ สิ่งที่"ตัวผมในอดีต" ได้กระทำไว้
และนั่นก็จุดประกายให้ผมอยากจะรื้อฟื้นความทรงจำสมัยม.ปลายขึ้นมาทันที (ทั้งๆที่ความจริงมันก็เพิ่งผ่านมาปีเดียวน่ะนะแต่ทำไมผมรู้สึกว่ามันนานมากกว่านั้นอีกนะ?)
ผมหยิบสมุดเฟรนด์ชิฟ(เขียนไงหว่า)ขึ้นมาอ่าน นั่นดูจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในขณะนั้น เพราะของอย่างอื่นผมเก็บลงลังไปหมดแล้ว จะไปรื้อตอนเที่ยงคืนมันก็กระไรอยู่ = ="
มีเพียงเจ้าสมุดที่ให้บรรดาพองเพื่อนเซ็นส่งท้ายเล่มนี้แหละที่ยังอยู่ข้างกายผมไม่ไกลนัก!
ผมหยิบมันขึ้นมาปัดฝุ่นที่ติดอยู่ออกนิดหน่อย ผมเปิดไล่อ่านตั้งแต่หน้าแรกยันจนหน้าสุดท้าย ค่อยๆละเลียดอ่านไปทีละคำ ทีละตัวอักษรที่เพื่อนๆตั้งใจเขียนถึงผม
อ่านไปก็ขำไป รอยยิ้มปรากฏอยู่บนใบหน้าของผมไม่ขาด เรื่องราวต่างๆที่เพื่อนผมเขียนไว้ในนั้นมันช่วยเตือนความจำของผมได้อย่างดี
ความทรงจำแต่ละฉากค่อยๆผุดขึ้นมาราวกับกำลังดูหนังยังไงยังงั้นเลย ผมยังจำเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นได้อย่างชัดเจน ทั้งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากบรรดาเพื่อนๆ
อีกไม่นานผมจะลืมเลือนพวกมันไปรึเปล่านะ? ผมคิดในใจ
แต่ตราบใดที่ผมยังมีเจ้าสมุดเลมนี้อยู่ ยังไงก็คงจะจำได้แหละน่า ^^
ผมอ่านไปก็ยังอมยิ้มไปอย่างมีความสุข เพราะในสมุดเล่มนี้มันอัดแน่นไปด้วย มิตรภาพ ความสุขและความสนุกสนานในสมัยม.ปลายที่ไม่มีวันหวนคืนกลับมาได้อีกแล้วของผมกับพองเพื่อน
สิ่งเหล่านั้นแหละที่ทำให้ผม "อมยิ้ม" :)
