[PSE]Chap 4 : The Shepherd body

posted on 16 Oct 2013 09:26 by train in PSE
This entry is part of...

 
 
 
 
 

...แล้ววันที่ยาวนานก็หมดลง… 


ไอโร เมกาลอสต์ ขยับยกมือขึ้นนวดบ่าที่ตึงแข็งจากความเครียดของตนเอง ร่างสูงเพิ่งก้าวพ้นออกมาจากเขตของห้องสอบสวนขนาดย่อม และเอ่ยลากับผู้สอบสวนจากหน่วย PRD ได้ไม่ถึงสิบนาทีดี


“อา..ตื่นเต้นจนเกร็งไปหมดเลยแฮะ แย่จังนะครับ...” อดจะพึมพัมบ่นกับตัวเองตามวิสัยไม่ได้ พลางก็ออกเดินทางกลับสู่ที่พัก ปีกสีขาวพิสุทธิ์สยายออกก่อนจะขยับส่งให้ตัวเองเคลื่อนแหวกอากาศข้างหน้าไปยังสถานที่ที่เขาและ’คนสำคัญ’อาศัยอยู่ด้วยกัน...คิดเพียงเท่านั้นเจ้าตัวก็อดอมยิ้มออกมาจางๆไม่ได้


“อยากเจอเร็วๆจังเลยนะ...”


สิ่งมีชีวิตส่วนมากนั้น เมื่อได้รับการ’เติมเต็ม’ก็จะไม่อาจคิดอยากได้อะไรเพิ่มเติมเป็นพิเศษอีก.

ผมก็เช่นกัน เมื่อได้รับการเติมเต็ม ก็ไม่มีอะไรที่ต้องการเพิ่มเติมเป็นพิเศษอีกต่อไป

เหลือเพียงการต้องการจะรักษาสิ่งที่เข้ามาเติมเต็มนั้นไว้กับตนให้ได้นานที่สุด...ก็เท่านั้


…………………………..

……………

……..


เมื่อราตรีพ้นผ่าน ยามเช้าก็หวนคืนมาสู่เอลีเซี่ยนอีกครา สัมผัสอุ่นแสนอ่อนโยนที่แตะลงบนหน้าผากของร่างที่ยังนอนหลับสนิทบนเตียง ปลุกให้เจ้าของเรือนผมสีฟ้าอ่อนพ้นจากห้วงนิทราได้เหมือนทุกครั้ง แม้จะยังง่วงงุ่นแค่ไหนหรือไม่ว่าเส้นผมสีจะยุ่งเหยิงขนาดไหนก็ตาม…


“อรุณสวัสดิ์ครับ….” เอ่ยคำทักทายและประทับมอบจูบแทนความรู้สึกขอบคุณกลับไปแผ่วเบาก่อนจะขยับลุกขึ้นพาตัวเองหายเข้าห้องน้ำไป


ร่างสูงใช้เวลาเตรียมตัวเพียงไม่นานก็อยู่ในชุดเครื่องแบบสีขาว สภาพเนี๊ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่แตกต่างไปจากสภาพห้องรอบๆที่เป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างที่เขาชอบ กระทั่งสันหนังสือที่วางตั้งเรียงรายก็ถูกจัดเรียงไล่ตามตัวอักษรของชื่อเรื่องอย่างมีระบบเลยทีเดียว


“เอาล่ะ... สมบูรณ์แบบ”


มือเรียวขยับเนคไทครั้งสุดท้ายก่อนคลี่ยิ้มให้ตนเองในกระจก...พลันนัยน์ตาสีดำหลังกรอบแว่นก็เลื่อนสะดุดกับปลอกคอสีดำ..


พันธการที่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ยังคงปลดมันออกไปไม่ได้เสียที ยอมรับว่าอึดอัดกับมันไม่น้อย ไม่เคยรู้สึกสบายตัวกับสัมผัสเย็นเยียบและความหนักอึ้งที่สัมผัสได้ ชีวิตที่ต้องเปลี่ยนแปลงไปนับตั้งแต่วันที่ได้รับเทปปริศนา...จากนั้นก็ถูกสวมปลอกคอ


เพียงแค่หลับตา ภาพเก่าในวันที่ต้องขึ้นศาลสวรรค์ เผชิญหน้ากับท่านอัครเทวทูตรากูเอลผู้แสนจะน่าเกรงขามสมตำแหน่งก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที คำตัดสินที่สร้างความประหลาดใจเป็นล้นพ้นในครั้งนั้น พร้อมกับภารกิจที่ยากจะลืมได้ลง…


ผลลัพท์สุดท้ายของภารกิจที่สุดแสนจะยาวนาน ยังคงติดตรึงภายในใจราวกับกาวข้นเหนียวหนืด ไม่อาจลบเลือนออกไปได้...สัมผัสน้ำหนักที่เบาโหวงผิดตกและร่างกายที่เย็นเยียบในอ้อมแขน..ชายหนุ่มยังจำได้ดี….คิดแล้วก็เผลอกำหมัดแน่น สมองแล่นริ้วคิดถึงอะไรบางอย่างที่’บังเอิญ’ได้รับมา แต่หากไม่มั่นใจเขาก็จะไม่อาจเอ่ยเอื้อนหรือลงมือกระทำอะไรได้โดยง่าย….


ความลับ...ที่ไม่อาจบอกใคร

แน่นอนว่าผมก็ไม่คิดจะปริปากพูดอย่างแน่นอน ต่อให้ต้องงัดความสามารถพิเศษออกมาใช้ก็เถอะ


ร่างสูงส่ายหน้าเบาๆไล่ความคิดนั้นทิ้งซะก่อนจะขยับก้าวเดินออกจากห้องไป อาหารเช้าง่ายๆแบบอเมริกันเฟรคฟาสถูกวางเอาไว้ให้บนโต๊ะอยู่แล้ว ความเอาใจใส่และใจดีของอีกฝ่ายที่อยู่ร่วมใต้หลังคาเดียวกันทำให้เขาอดยิ้มออกมาไม่ได้


“อ๋า วันนี้เหลือแต่นมรสหวานหรอกเหรอครับ” ว่าพลางเมื่อเปิดตู้เย็นหาเครื่องดื่มก็ย่นจมูกไม่ได้ รสชาติหวานนั้นเขาไม่ค่อยชอบเอาซะเลยแต่ดูท่าวันนี้คงจะต้องยอมดื่มสักวันเสียแล้ว..


หลังจากใช้อาวุธ(?)จัดการกับอาหารเช้าหมดจนเรียบวุธ เพียงเท่านี้ไอโรก็พร้อมที่จะมีพลังไปสู้รบกับงานที่หน่วย CAS อันประจำการอยู่ที่หอสมุดส่วนกลางได้แล้ว


…………………………………………………

……………………………………………………………….


ถึงเวลาเข้างานชายหนุ่มก็ร่อนปีกลงยังลานเบื้องหน้าหอสมุดส่วนกลางในเวลาไล่เรี่ยพอดิบพอดีไม่ขาดไม่เกิน เขาเอ่ยทักทายกับเพื่อนร่วมหน่วยงานตามปกติ ทุกคนที่นี่เป็นคนดี ..ไม่ว่าจะเพื่อนหรือเจ้าหน้าที่ระดับไฮคลาสหลายๆคนต่างก็มักจะใจดีและเอ็นดูเขาเสมอ..แต่ยกเว้นเรื่องงานที่ทุกคนก็พร้อมใจกันอู้ได้อู้ดีอยู่เสมอเช่นกัน รวมไปถึงท่านอูริเอล หัวหน้าหน่วยของเขาก็เช่นกัน..


ถ้าไม่นับเรื่องที่ท่านอยากจะมาตัดแก้ไขทรงผมของผมอยู่บ่อยๆละก็นะ....


ไอโรลอบถอนหายใจปนขบขันเมื่อขยับห่มผ้าให้กับร่างเล็กของเพื่อนร่วมหน่วยเดียวกันเสร็จ ดูท่าวันนี้เขาคงต้องเก็บหนังสือเข้าชั้นเพียงลำพังอีกแล้วสินะ งานที่ยุ่งทั้งวันไม่ว่าจะทั้งการจัดเก็บ ดูแลรักษาหนังสือตั้งแต่เก่าและใหม่ที่ถูกนำส่งเข้ามาไม่ขาดสายในทุกๆอาทิตย์ และไหนจะเรื่องของการดูแลจัดการควบคุมชะตาชีวิตของนุษย์และดูแลหน้าประวัติศาสตร์ไม่ให้ผิดเพี้ยนไปจากที่มันควรจะเป็นอีกเล่า…


เรียกได้ว่าโดยรวมแล้วหน่วยเขาก็ทำงานหนักไม่น้อยหน้าหน่วยอื่นๆเลยทีเดียว


จริงๆก็อาจจะเรียกได้ว่าทำงานมากกว่าด้วยนะครับ...


สิ่งเหล่านั้นทำให้เขานึกภาพแทบไม่ออกเลยว่าหากไม่มีหนังสือใหม่เข้ามาเลยตลอดหนึ่งเดือนจะเป็นยังไงกันนะ?


พอคิดแบบนั้นแล้วก็ชะงักมือไป ใช้ความคิดอยู่ในห้วงภวังค์ของตนเอง “ถ้าเป็นแบบนั้นคงว่างน่าดู และก็คงจะน่าสงสัยมากด้วย จนต้องออกค้นหาคำตอบและแก้ไขสิ่งผิดปกติด้วยตนเองล่ะนะ ฮืม..อ๊ะแล้วผมจะมานั่งคิดมากคนเดียวทำไมครับเนี่ย”


เอ่ยเหมือนตำหนิตนเองขำๆก่อนจะเดินถือตั้งหนังสือกองสูงไปเก็บเข้าชั้นอย่างคล่องแคล่วต่อไป แม้ปากจะบ่นอยู่บ้างในบ้างคราว แต่โดยรวมแล้วเขาก็กล้าพูดได้เต็มปากว่ายังคงพอใจกับตำแหน่งและหน้าที่การงานของตนเองในปัจจุบันอยู่มาก


พอใจและมั่นใจว่ามีประโยชน์มากพอ…

จนไม่อาจเปลี่ยนใจให้เลือกทางเดินอื่นได้...


เวลาไม่เคยหยุดเดิน.. ทั้งเข็มสั้นและเข็มยาวบนหน้าปัดนาฬิกามักจะหมุนไปตามวงล้อของกาลเวลาเสมอ เพียงไม่นานเสียงระฆังเหง่งหง่างก็ดังบอกเป็นสัญญาณว่าถึงเวลาบ่ายสามโมงเย็นแล้ว ไอโรชะงักเงยหน้าจากกองงานเหมือนหลุดออกจากภวังค์


“อ๊ะ..เวลาน้ำชาพอดี...พักสักหน่อยคงไม่เสียหายสินะครับ”


เอ่ยเบาพลางขยับลุกขึ้นเตรียมตัวจะไปชงชาดื่มอย่างที่ตั้งใจ มือขยับเปิดลิ้นชักออก ก่อนจะหยุดชะงักไปเพราะสายตาเหลือไปเห็นตุ๊กตาแมวสีขาวปลอดและที่ทับกระดาษรูปดอกไม้สีฟ้าเข้ม….


ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มจางออกมาพร้อมเอ่ยพึมพัมเสียงแผ่ว..


“น่าเสียดาย...จริงๆนะครับ”


ใบหน้าของผู้ที่ให้ของขวัญทั้งสองชิ้นแก่เขายังจำได้ขึ้นใจ อดีตเพื่อนบนเอลีเซี่ยนที่ขณะนี้เลือกทางเดินแยกออกไป..ทางเดินที่เป็นเส้นขนาน...ไม่อาจทราบได้ว่าจะมีวันกลับมาบรรจงกันอีกครั้งหรือไม่


..อย่างน้อยสำหรับผมพวกคุณก็ไม่ใช่คนทรยศ…

ก็แค่บุคคลที่เลือกทางเดินที่แตกต่างออกไป…

ผมหวังว่าสุดท้ายแล้ว..พวกคุณคงจะไม่ลืม’ตัวตน’ที่แท้จริงของตนเอง...ก็คงจะดี


นิ่งสักพักก่อนจะส่ายหน้าไล่ความคิด ขยับไปชงชาดังที่ตั้งใจเสียที แต่แล้วหางตาก็พลันหันไปเห็นคนคุ้นเคยเข้า ริมฝีปากยกคลี่ยิ้มออกมาโดยอัตโนมัติพร้อมเอ่ยชวนอย่างอัธยาศัยดี

 

“หืม? สวัสดีครับ พอดีเลย สนใจมาดื่มน้ำชาด้วยกันหน่อยมั้ยครับ?”


………………………………

……………….

…..



[TBC…?]

 
 
 
 
ยอมรับว่าบทนี้ เหมือนจะไม่ยาก แต่เขียนยากมากครับ.... 
เนื่องจากการจะเชื่อมโยงร้อยเรียงเรื่องต่างๆจากคำถามทั้งหมดเข้าด้วยกันนั้นค่อนข้างจะ........ //ละไว้ในฐานที่เข้าใจ
 
ตอนนี้ไอโรก็เปิดเผยฝั่งแล้ว ฮา
ตามหัวหน้าหน่วยไปปปปปปป //แม้แม่มันจะติ่งท่านซารี่ก็ตาม //ซับ
 
 
แล้วพบกันแช้ปหน้าครับ 
 
ปอลิง. สาธุเอ็กทีนอย่ากลับาวบ่อยเลย เราลำบากมากนาย

edit @ 16 Oct 2013 09:36:53 by train

Comment

Comment:

Tweet

ยินดีด้วยค่ะ
ตัวละครของคุณผ่านเนื้อเรื่องหลักบทที่ 4 (The Shapherd Boy) แล้วค่ะ

#2 By PSE†Apocalypse on 2013-10-16 23:26

แอนเดรีย - นี่ฉันเข้ามาอ่านไดอารี่ของข้าวใหม่ปลามันหรือเปล่าคะ...
#น่าอิจฉา.. #ไม่ใช่
แหม่ แหมแหมมมม ไอโรวววว โฮร่วววว อยู่คนละฝั่งยังชอกช้ำใจมิหาย /แอนเดรียนะ 
เดี๋ยวเราดูแลซารี่ตาตี่ให้เอานะ 555555 /ซบซารี่รากูโชว์

#1 By EINNIF* on 2013-10-16 10:08