[PSE]Chap2 : The Angelic Chaser

posted on 08 Jul 2013 20:12 by train in PSE
This entry is part of...



 
 
 
Chapter 1 : The Angelic Chaser
 
Iro Megalos [Base / CAS]
 
 
 

หลายวันแล้ว....

...หลังจากที่ผมได้รายงานชื่อของผู้ส่งเทปไป..

แต่ปลอกคอสีดำนั้นยังคงอยู่บนลำคอของผม...มันไม่ได้ถูกปลดออกดั่งที่คิด

สร้างความอึดอัดทั้งกายและใจอย่างแท้จริง....

นี่มันเกิดอะไรกันขึ้น?...หรือว่าผมจะยังไม่พ้นข้อสงสัยกัน....


 

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีฟ้าขยับนิ้วเรียวเกาะเกี่ยวปลอกคอนั้นคล้ายพยามคลายความอึดอัดให้ตนเอง ดวงตาสีดำหลุบลงมองพันธนาการนั้นแล้วถอนใจ


“นี่มันผิดปกติแล้ว...ทำไมเรื่องถึงเงียบไป?”


ไอโรอดพึมพัมบ่นกับตนเองไม่ได้ ชายหนุ่มอดทนมานานเกินกว่าจะรออีกแล้ว ทั้งสายตาที่มองมา ความรู้สึกที่ราวกับปลอกคอจะค่อยๆขยับบีบเข้าหาลำคอของเขา ทำให้ช่วงนี้ร่างสูงดูเครียดกว่าปกติ และนั่นก็ส่งผลต่อการทำงานของเขาเช่นกัน...


เจ้าของเรือนผมสีฟ้านั่งกุมขมับอยู่กลางกองเอกสารบนโต๊ะทำงานของตนเองราวกับหมดเรี่ยวแรง


“เฮ้ ไอโร ท่านอูริเอลเรียกพบนายน่ะ ในห้องของท่าน ตอนนี้เลย”


เพื่อนร่วมหน่วยงานที่เดินถือหนังสือตั้งใหญ่มาเอ่ยเรียกเขา ก่อนจะเดินเลยไปจัดการเก็บหนังสือพวกนั้นเข้าสู่ชั้นที่พวกมันควรจะอยู่ เพียงคำพูดประโยคเดียวที่เรียกเข้าพบหัวหน้าหน่วยก็ทำให้เขารู้สึกวิงเวียนและมึนงงมาก


ท่านอูริเอลเจาะจงเรียกพบเขา?...

จะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกกันนะ...ร้อยวันพันปีไม่เห็นเคยเรียกใช้...


ร่างสูงลุกยืนอย่างโหวงเหวงรู้สึกตัวเบาไปถนัดตา พาขายาวๆของตนเองก้าวไปตามทางจนไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ก็มาหยุดยืนที่หน้าห้องของหัวหน้าหน่วยตนเองเสียแล้ว เขาค่อยๆยกแขนที่อ่อนล้าขึ้นจะเคาะประตูห้อง แต่ฉับพลันนั้นเสียงของเจ้าของห้องก็เอ่ยเชิญเสียก่อน และนั่นก็ทำให้เขาหมดเวลาทำใจโดยสิ้นเชิง...


…......................................................................

................................................................................................


ภายในห้องพักที่ตกแต่งด้วยโทนสีครีมและน้ำเงินเข้ม ร่างสูงในชุดลำลองนอนเหยียดยาวบนโซฟาหนังสีดำตัวใหญ่ มือก็ถือกระดาษแผ่นเล็กๆที่มีลวดลายสีขาวดำแปลกๆทั้งเส้นโค้งหมุนวนและเส้นตรงปะปนกัน


นี่คือคำใบ้....

สิ่งเชื่อมโยงเดียวที่จะทำให้เขาสามารถบรรลุเป้าหมายของตนเองได้


….ปลดพันธนาการที่ไม่ถูกต้องนี่ทิ้งไปซะ...

….โอกาสเพียงหนึ่งเดียว....

...อีกครั้ง....


นับจากวันที่ถูกเรียกเข้าไปพบท่านอูริเอลก็ผ่านมากว่า 2 วันแล้ว คำคีย์เวิร์ดของภารกิจดูเหมือนจะติดตาและฝังรากลึกลงในสมองของชายหนุ่ม


“ภารกิจลับ”

“เทพีไอริส เทพีชั้นรองเป็นภัยต่อความมั่นคงของเอลิเชี่ยน”

“ขโมยปีกของพระเจ้าและศาสตราวุธระดับสูง”

“คาดว่าเทพีไอริสแปรพักตร์เข้ากับอบิส”

“สังหารเทพีไอริส”

“เวลาสำหรับทำภารกิจ 7 วัน”


กระดาษแผ่นเล็กในมือเป็นสิ่งเดียวที่เทพีไอริส เป้าหมายในภารกิจของเขาซึ่งได้ถูกมอบหมายมาจากท่านอูริเอล ทิ้งเอาไว้เป็นของต่างหน้าเพื่อท้าทายเขา


“มักเดบูสก์....กับ สัจธรรมของโลก...อย่างนั้นเหรอ?”


เสียงเรียบเอ่ยทวนคำที่ได้รับรู้มา ดวงตาใต้กรอบแว่นนั้นหยีตาลงเล็กน้อยคล้ายพยามเพ่งหาเบาะแสอื่นๆเพิ่มเติม แต่ก็ไม่เจอ....ไม่เจออะไรเลยนอกจากลวดลายเดิมๆ


“บ้าชะมัด มักเดบูสก์มันเป็นชื่อเมืองในเยอรมันไม่ใช่เหรอไงครับ!”


หงุดหงิดเพราะนั่งจ้องกระดาษแผ่นกระจ้อยนี่มาหลายวันแล้ว คิดแทบสมองแตกก็ยังไม่เจออะไรที่ใช่


นิ้วที่เคยคีบกระดาษไว้พลันดีดมันส่งๆไปยังโต๊ะอาหารซึ่งมีแก้วกาแฟทรงสูงตั้งอยู่พลางขยับวาดขาหมุนตัวจะลุกขึ้นนั่งดีๆแต่กลับกลายเป็นวาดผิดท่า ฟาดเอาที่โต๊ะจนมันสะเทือนลั่น


“โอ๊ย!!!”


แล้วก็....แก้วกาแฟทรงสูงสั่นตามแรงปะทะก่อนจะล้มลงมา สาดน้ำสีเข้มราดรดลงบนกระดาษขาวจนเปรอะทั้งแผ่น น้ำสีเข้มค่อยๆซึมซาบเข้าสู่เนื้อกระดาษขาวนั่นอย่างเชื่องช้า แล้วปรากฏการณ์บางอย่างก็เกิดขึ้น..


“เฮ้ย!!!!”


ตกใจจนลืมเจ็บขา ร่างสูงลุกพรวดขึ้นยืนมองผลงานตัวเองแบบตื่นตะลึง....เขาพบบางอย่างแล้ว...


.....................................................................

....................................................................................................


ไอโร เมกาลอสต์ ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีฟ้าที่ปกติจะดูมาดเนี๊ยบ สะอาดสะอ้านอยู่เสมอ บัดนี้สภาพไม่ต่างจากศพเดินได้ดีๆนี่เอง ขอบตาของเขาโหลลึกและเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ แม้ชุดเครื่องแบบจะยังคงสภาพดีสะอาดสะอ้าน แต่ความโทรมแบบเห็นได้ชัดนั่นก็ทำเอาหลายๆคนตะลึงไปเหมือนกัน


เขาส่งยิ้มเฝื่อนให้กับคนที่มาเอ่ยทักอย่างเป็นห่วงและตอบปฏิเสธไปเพียงแค่ว่าติดซีรี่ย์เท่านั้นจึงไม่ได้นอน


ไม่ได้นอน...แท้จริงแล้วเพราะนอนไม่หลับ หรือหลับไม่สนิทจนถึงเช้าเพราะความกังวลที่ถาโถมเข้าใส่

เขาไม่อาจรู้ได้เลยว่ากี่ครั้งกี่หนกันแล้วที่เขาไล่ตามเงาของเทพีไอริสไป


ข้อมูลที่ล่อลวงจนเขาเหมือนได้เข้าใกล้ แต่ที่สุดแล้วกลับคว้าได้เพียงสายลมที่ว่างเปล่า...


รองเท้าหนังสีดำสนิทก้าวย่ำไปตามเส้นทางเดินไปยังหอสมุดเหมือนเช่นทุกวัน

จิตใจที่ว้าวุ่น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมตนเองถึงไขปริศนาพวกนั้นไม่ออก


ไขไม่ออกหรือไม่อยากไขออก...ไอโร?


ราวกับเสียงกระซิบจากก้นบึ้งของหัวใจ ความเย็นเยียบพลันเข้าปกคลุมทั่วร่างกาย เขารู้สึกหนาวแบบอุปทานแน่แท้แต่เพราะเหตุใดตัวของเขาจึงสั่นเทากันนะ...


คำสั่งสุดท้ายของภารกิจยังติดตรึง....


....“สังหารเทพีไอริส”.....


..................................................................

.......................................

..................

......


วันที่ 6 ของการดำเนินภารกิจ


ร่างสูงหยุดยืนอยู่เบื้องหลังของหญิงสาวผมยาว เขาทอดสายตามองร่างโปร่งบางนั้นอย่างเงียบเชียบ แต่ก็มั่นใจได้ว่าอีกฝ่ายต้องรู้แน่ว่าตนเองมีแขกมาเยือน


เขาไม่เอ่ยอะไร ทำเพียงยืนมองอีกฝ่ายอย่างเงียบงัน...เขารู้ดีว่าความสามารถของอีกฝ่ายคืออะไร...กระทั่งเทคนิคการต่อสู้ก็ศึกษามาทั้งหมดเพื่อวันนี้....เพื่อภารกิจสุดท้าย...


“น่าเสียดาย เราทั้งสองต่างเป็นคนประเภทเดียวกันนะ....ไอโร”


อีกฝ่ายเอ่ยพลางค่อยขยับหันมามอง ริมฝีปากบางแย้มรอยยิ้มให้ เขาขยับปืนในมือขึ้นจ่ออีกฝ่ายอย่างไม่ลังเลทันที ใบหน้าของชายหนุ่มที่ปกติจะอ่อนโยนกับทุกคน บัดนี้เหลือเพียงความราบเรียบ นิ่งสงบ...จนน่ากลัว


“ข้ารู้..ว่าเจ้ารุ้สึกอย่างไรไอโร....ข้ารู้....ว่าเจ้าก็ใคร่กระหายอยากทราบ...ทุกความจริง”


ถ้อยคำเสียงหวานเอ่ยทักทอราวกับมนต์สะกด ใบหน้าหวานสวยนั้นไม่กริ่งเกรงต่อความตายหรือยมทูตจำแลงเบื้องหน้าของตนแม้แต่น้อย เรียวขาบนส้นสูงค่อยๆขยับก้าวเข้ามาหาช้าๆ


เสียงส้นสูงดังก้องกังวานไปทั่วห้องสีขาวสะอาดตา


ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...กึก...


“น่าเสียดาย...เอลีเชี่ยนในวันนี้ ต่างไปจากวันวานเสียแล้ว...ไม่มั่นคงอีกต่อไปแล้ว น่าเวทนา...”


นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือสีดำที่เหนี่ยวไกปืนขยับเกร็งมากขึ้นเมื่ออีกฝ่ายเข้ามาประชิดจนหน้าผากมนนั้นประทับเข้ากับปากกระบอกปืน ดวงตากลมโตจ้องสบตากับเข้าอยู่เพียงเสี้ยววินาที โดยไร้ซึ่งการตอบโต้ใดๆ เขาทำเพียงถ่ายทอดความรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งลงในสมอง


ผม...ขอโทษ...ที่เห็นแก่ตัว

.

.

.


ปัง!!!!


“จงใช้ทุกสัมผัสของเจ้ารับรู้....และจงพิจารณาเสียเถิด เทวทูตผู้โง่เขลา....อะไรกันแน่....คือความจริง?”


เสียงหวานเอ่ยสะท้อนตรงเข้าสู่จิตใจของเขา ริมฝีปากบางของอีกฝ่ายขยับแย้มยิ้มให้ก่อนจะมีเลือดสีแดงสดทะลักออกมา กระสุนคงเข้าคว้านสมองจนเละแหลกเหลวไปเสียแล้ว....


.

.

.

 


ลาก่อนเทพีไอริส....

คุณจะมีชีวิตอยู่ในความทรงจำผมตลอดไป

 

 

....'บาป'ของผม....


.
.
.
 
 
 
TBC. ...?


edit @ 9 Jul 2013 20:55:29 by train

Comment

Comment:

Tweet

อ่านแล้วได้ฟิงนิยายสืบสวนเลย ovo,, มิน่ามีอยู่ช่วงหนึ่งไอโรดูโทรมๆมาเชียว  (แล้วทำไมฉันใช้รูปหัวใจ)
ปฎิบัติภารกิจได้อย่างมั่นคงจริงๆ แต่ก็รู้สึกผิดอยู่ดี
บาป ของผม ชอบคำนี้จังเลยน่า 
สู้ๆต่อไปนะไอโรคุง

#5 By MISAKI on 2013-09-02 14:26

ยิงโหดแง ; - ; 
แต่เรื่องปริศนานี่ไขไม่ออกจริงจัง O<-<
ชอบที่ไอโรถึงบทฆ่าก็ฆ่าได้แบบมั่นใจ แต่สุดท้ายยังคิดว่าสิ่งที่เป็นบาป ; - ; ดูคนดีๆ

#4 By migu on 2013-07-11 15:46

ยินดีด้วยค่ะ
ตัวละครของคุณผ่านเนื้อเรื่องหลักบทที่ 2 (The Angelic Chaser) แล้วค่ะ

#3 By PSE†Apocalypse on 2013-07-11 15:23

โอยยย คุณไอโร เท่มากเลย
เราชอบตอนไขปริศนาสัญลักษณ์จัง กาแฟหกใส่แล้วเห็นตัวหนังสือ
ยังกะหนังสืบสวนสอบสวน  
 ที่ชอบที่สุดคือคำทิ้งท้าย บาปของผม
มันบีบหัวใจดีจริง... ;-;

#2 By Tatiana on 2013-07-10 15:39

"ไขไม่ออกหรือไม่อยากไขออก" หือออ จึ้กเลยค่ะ
ตราบาปในใจ
สู้เค้าน้าไอโร //โบกปอมปอม

#1 By SnellSnail on 2013-07-09 21:11