(' ω ')ö ╚T r A i N ★ l I f Є ╝ ö(' ω ')

จบแล้ว...

....ทุกอย่างจบลงแล้วในวันที่ 16 ก.พ. ปี50....
ความทรงจำทั้งหลายภายในรั้วโรงเรียนสีแดง-ขาว
จากปัจจุบัน... กลายเป็นอดีตเพียงเวลาชั่วพริบตา

ยังจำได้ดี.....ภาพของตนเองที่ใส่ชุดนักเรียนมัธยมต้นเดินผ่านรั้วแดง - ขาวเข้ามาในตอนแรก
ทุกสิ่งดูแปลกใหม่ ดูอ้างว้างเพราะตัวเราเดินเข้ามาเพียงลำพัง
ไร้ญาติ....
ขาดมิตร....
เพื่อนโรงเรียนเก่าสมัยประถมกระจายตัวกันไปยังโรงเรียนต่างๆ
แต่กลับไม่มีคนก้าวเข้ามาสู่รั้วโรงเรียนสตรีวิทยาเลย...

วันแรกที่เปิดเทอมถูกแม่หย่อนลงตรงหน้าโรงเรียน
จากนั้นแม่ก็ขับรถไปทำงาน ไม่คิดแม้แต่จะเหลียวแลลูกคนนี้
"ผม"(เพื่อนๆอย่าแปลกใจทำไมแทนตัวเองแบบนี้ เพราะมันติดไปแล้วล่ะ) กวาดสายตามองไปรอบๆ
ยังแทบไม่มีคนมาโรงเรียนเลย แล้วห้องม. 1.8 (อ่านว่า มอหนึ่งจุดแปด ผมไม่ได้เขียนผิดแต่อย่างใดเน้อ)มันอยู่ที่ไหนล่ะเนี่ย?

ผมได้แต่ยืนละล้าละลัง แบกเป้นักเรียนที่แสนจะหนักไว้แล้วเริ่มเดินสำรวจ
จนเจอเด็กรุ่นเดียวกัน แต่เค้ามากับพี่สาว ผมจึงแอบเลียบๆเคียงๆทำเป็นเดินไปใกล้ๆ
จนได้ยินพี่สาวเค้าพูดว่า
"อยู่ห้องแปดใช่มั้ย? เดี๋ยวพี่พาไปแล้วพี่จะกลับบ้านล่ะ"
ผมดีใจมาก แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เดินตามเค้าไปคล้ายกับจะรู้ทาง (ฟอร์มจัดไหมล่ะ - -")
จนมาถึง ห้องเรียนยังไม่มีใครขึ้นมามีเพียงผมกับเด็กคนนั้น ผมก็ไม่สนเดินเข้าไปแล้วหาที่นั่ง

ที่ๆผมหมายตาไว้คือตรงกลางห้อง (ไม่หน้าไปแล้วก็ไม่หลังมาก)
เด็กคนนั้นก็เลือกที่จะนั่งข้างๆผม ผมจับเก้าอี้จะยกลง
ปรากฏว่าฝุ่นเต็มไปหมดทำให้เลอะมือจนมือดำ
ตายล่ะ ทำไงดีเนี่ย ผมก้มลงมองมือตัวเอง
แต่แล้วก็มีทิชชู่ส่งมาให้ผม ผมเงยหน้าขึ้นมอง เด็กคนนั้นน่ะเอง
"อ่าขอบคุณนะ" ผมที่ค่อนข้างขี้อาย(ในสมัยนั้น - -) พูดตอบกลับไป
ผมมารู้ทีหลังว่าเธอคนนั้นชื่อ "หมิง" ^^
ไม่รู้หมิงจะได้อ่านข้อความของผมมั้ยแต่ว่าถ้านับตามจริงแล้ว...
หมิงก็เป็นเพื่อนคนแรกของผมจริงๆในรั้วแดง-ขาว

หลังจากนั้นเวลาล่วงเลยผ่านไป ผมได้เพื่อนกลุ่มใหม่
ประกอบด้วย กอล์ฟ/จู/กิ๊ก/มิ้นท์/โบ่โบ๊/ป่าน
กลุ่มของพวกผมมีชื่อว่า ReQuest-Z
อยู่กันมาตั้งแต่ ม.1 - ม.3 ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน
ไม่ว่าจะเป็น วิ่งหนีอาจารย์ , โดดเรียน , แอบอ่านการ์ตูนในชั่วโมง , เอาอาหารขึ้นมากินบนห้องเรียน , ฯลฯ หลายๆอย่าง(ดีๆทั้งน้านนน)
จำได้ว่ากลุ่มนี้เคยทะเลาะกันมาแรงๆครั้งหนึ่ง
เป็นครั้งแรกที่ผมร้องไห้ให้เพื่อนเห็น (ฮ่าๆจำได้ทุกคนอึ้งไปเลย)

จากนั้นเราก็ก้ามผ่านช่วงเวลาของเด็กม.ต้นมาได้อย่างสวยงาม ^^....
แม้พวกเราจะต้องแยกย้ายกระจายกันไปตามสายต่างๆ
(ผมอยู่ศิลป์-คำนวน/โบ่โบ๊อยู่สายวิทย์/กอล์ฟ,จู,กิ๊ก,ป่านอยู่ศิลป์-ฝรั่งเศส แต่ก็มีแยกห้องกันไปอีก ส่วนมิ้นท์ดันหนีไปอยู่เตรียมฯซะนี่)

ผมยังจำได้วันมอบตัวขึ้นเป็นนักเรียนชั้นม.4
ผมไปยืนดูบอร์ดประกาศรายชื่อว่าใครจะได้อยู่ห้องไหนด้วยความระทึกใจ
ผมคิดไปต่างๆมากมาย จะมีใครที่เรารู้จักอยู่บ้างมั้ยน้า?

ผมมองชื่อห้อง ผมได้อยู่ห้อง 8 ..... อืม ก็พอมีเพื่อนแหละนะ เอาเหอะ
อยู่ห้อง 8 ไปอีก3ปี หวังว่าห้องนี้จะดีนะแล้วก็หาเพื่อนใหม่ดีๆได้ด้วย ผมคิดในใจ

เปิดเทอมหวนกลับมาอีกครั้ง
ผมมาเช้าตามเวลาปกติ ขึ้นห้องไปเพื่อจะจองที่นั่งเช่นเคย แต่....
ให้ตาย....ที่นั่งดีๆหายไปเกือบหมดแล้ว แล้วผมจะนั่งกับใครดีล่ะ
ผมยืนละล้าละลังมองหาที่นั่งไปเรื่อยอีกแล้ว จนกระทั่ง....
"นี่ มานั่งตรงนี้มั้ย มันว่างน่ะ "
เพื่อนใหม่เอ่ยถาม ผมเลยพยักหน้า ชวนมาผมก็นั่งสิ กลางห้องซะด้วย โอเคเลย

ในช่วงแรกๆผมมันเป็นคนประเภทถ้าไม่ชวนก็ไม่คุย
ยิ่งคนไม่สนิทด้วยแล้วให้ผมชวนคุยล่ะยากส์นัก

จำนวนนักเรียนให้ห้องผมก็เยอะพอสมควรจำได้ว่าตอนแรกมีอยู่46-47คนนี่แหละ
แต่แล้วไม่นาน เพื่อนคนนึงก็ไปเรียนต่อนอก ดรอปของที่โรงเรียนไว้
ทิ้งไว้แต่ชื่อให้อาจารย์ที่เข้ามาสอนใหม่ๆถามทุกครั้ง ว่าคนนี้ไปไหน (ฮา)

ตอนม.4 ผมเกาะกลุ่มอยู่กับแอร์กับฝ้าย เพราะเป็นเพื่อนสมัยม.ต้นมาด้วยกัน
ความจริงก็มีอีกหลายคนแต่ผมไม่ค่อยสนิทกับใครเลยนี่นา....

ไม่นานก็มีคนมาทักผม แอม น่ะเอง เพราะคุยกันถูกคอเรื่องหนังสือการ์ตูนเลยตกว่าจะย้ายมานั่งคู่กัน
และจากนั้นผมก็ต้องนั่งคู่กะมันมาตลอด (เพื่อนหลายคนเพิ่งมาสงสารผมตอนม.6เนี่ยล่ะ)
แอมเป็นคนพูดเก่งมาก (ย้ำว่ามากจริงๆ) จนบางครั้งผมก็รำคาญ (ไม่สิไม่ใช่บางครั้งแล้วล่ะหลังๆนี่ )

พอขึ้นม.6 ผมก็มีเพื่อนกลุ่มใหญ่ ได้แก่
มิ้ว / โม / ปุ๋ย / เทิร์ด / ป็อก / ฝ้าย / แอร์ / แอม / เอิง / เอ๋ / วิมล / น้ำหวาน
มีเรื่องทะเลาะกันบ้างอะไรบ้างแต่สุดท้ายก็กลับมาดีกันเหมือนเดิม ^^

สุดท้ายขึ้นมาถึงม.6 สมาชิกในห้องผมก็มีเพิ่มขึ้นมาเป็น49คน (พี่แพรกับยิ้ม)
แต่ปุ๋ยก็ไปเรียนต่อที่อินเดียซะนี่
(รวมยอดแล้ว ในรายชื่อมี49คนเยอะสุดในชั้นม.6 แต่ว่ามีนักเรียนจริงๆ 47 คน)

เพื่อนในห้อง 8 ขอบอกว่าน่ารักมาก เป็นห้องที่เฮฮา ชอบเล่นกันบ้าๆ แต่ว่าผลการเรียนก็ดี (เพราะกลุ่มแว่นแก้วกับกลุ่มป่าน ภัทรอนงค์น่ะแหละที่คอยฉุดไว้ไม่ให้พวกเราออกนอกลู่นอกทางมากไป เอิ๊กๆ)

เวลาสอบก็ช่วยกันลอก ช่วยกันส่งโพย (ฮ่าๆ)
เวลากินข้าวเช้าก็ฝากซื้อหมูป้ง หมูปิ้งขึ้นมากินกันให้เป็นที่อร่อย อาจารย์ได้กลิ่นพอถาม พวกเราก็จะช่วยกันกลบเกลื่อนว่า กลิ่นมาจากข้างนอก (กร๊ากกกกก)
เวลาตรวจผม เพื่อนคนไหนมีแววว่าจะถูกตัดก็จะช่วยกันเซตผมให้มันดูเป็นทรงถูกระเบียบ เอิ๊กๆ
เวลาจะส่งงานก็ลอกกันไปเป็นสายๆ ใครเสร็จแล้วส่งต่อให้คนยังไม่ทำ
เวลาคิดจะโดดเรียนก็ทำการใหญ่เล่นเป็นห้อง ไปขออาจารย์เอาถึงจะโดดแต่ก็โดดแบบไม่ผิดกฎหมายเน้อ~
มีวีรกรรมอีกมากมายของห้อง8 ที่ใครๆนอกห้องก็ชอบพูดว่า
"อาจารย์ทุกคนชมห้อง 8 หมดเลยว่าเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน"
(หารู้ไม่ลับหลังมันทำอะไรกันบ้าง.....หลับเอย อ่านหนังสือนิยาย ฟังเพลง วาดรูปเล่น แอบคุยกัน บลาๆๆ)

ว่าแต่หลังๆเพื่อนๆนิยมเรียกกุว่า กิมตี่ กันหมดแล้ว - -"
(ทำไมกิมคนอื่นๆพวกแกไม่เรียกกันมั่งฟ่ะ ข้องใจนะเนี่ย)

พูดถึงกลุ่มในห้องสักหน่อยแล้วกัน

กลุ่มแว่นแก้ว
เด็กเรียนสุดๆ นั่งเรียนกันหน้าห้อง ช่วยกู้หน้า กู้ชื่อเสียงให้ห้องพวกเรามากๆ
ช่วยกันทั้งฉุดทั้งดัน(ไม่ใช่ผลักนะขอบอกว่าต้องฉุดและดันพวกเรา)
ให้พวกเราส่งงานตรงตามเวลา ไม่ก็กระเสือกกระสนกันส่งทันจนได้
ขอบคุณที่แบ่งปันงานให้พวกเราลอกเสมอมา ^^

กลุ่มอินทรี
เด็กเรียนที่เฮฮา นิยมคาราบาว ชอบร้องเพลงให้พวกเราฟังบ่อยๆ
ขอบคุณในความสนุกสนานที่เราเคยร่วมทำกันมา
ขอบคุณที่ไม่รังเกียจพวกเราที่เล่นกันแบบ บ้า ฮา ลามก

กลุ่ม 3 ช่า (ตาล/นัท/แจน)
ขอบคุณสำหรับอัธยาศัยที่ดีที่มีให้เราทุกครั้งทุกคุยกัน
ยอมช่วยเหลือเราในเรื่องต่างๆ

กลุ่มใกล้เคียง กลุ่มป่าน ภัทร
ขอบคุณที่ให้ลอกงาน/ลอกข้อสอบ ช่วยกู้ชื่อเสียงให้แก่ห้อง
และความทรงจำดีๆที่เคยได้มีร่วมกันมา(บ้าง)

กลุ่มเซียน
ขอบคุณที่ช่วยสร้างสีสันให้ห้องพวกเราไม่จืดชืด
ไม่เงียบเหงา มีความบ้าๆบอๆเข้ามาให้กระชุ่มกระชวยบ้าง

กลุ่มตระกูลกิม (ที่ปัจจุบันเหรอกรูคนเดียวแล้ว....ที่ถูกเรียกว่ากิม)
ขอบคุณในความบ้า เฮฮา ความช่วยเหลือด้านการเรียน
ขอบคุณที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา
ขอบคุณที่อดทนกับปาก dogๆ ของกรูเอง
อดทนกับต่อมหื่นที่อยู่ลึกของกรูเมื่อยามมันแตกออกมา 555+
(อย่างที่เจ๊เอิงนิยามกรูว่า
>>ไอ้ขี้เห่อบ้าหมาโคตรๆ ชอบเอาเงินไปบำเรอเรนนี่จัง ต่อมหื่นอยู่ลึกแต่อย่าให้แตกแล้วกัน<<)
ขอบคุณในมิตรภาพตลอด 3 ปีนี้ว่ะ ></

พูดถึงพวกกอล์ฟ/โบ๊/กิ๊ก/จู
ขอบคุณในมิตรภาพที่ดีที่พวกแกให้เราเสมอมาตลอด 6 ปี ^^
และในอนาคตต่อไปด้วยเว้ย ขอบคุณล่วงหน้า ^^

อยากจะพูดถึงใครอีกหลายๆคนเลยแต่คงจะยาวไป (เพราะนี่ก็เริ่มยืดยาวล่ะ)
ข้อความที่อยากบอกเพื่อนทุกคนทีได้แวะเข้ามาอ่าน
"ลาก่อน"
ลาแล้ว แต่ไม่ได้ลาลับ แค่ต้องแยกจากกันไปแค่ชั่วคราวเท่านั้น
พวกเรายังมีโอกาสได้กลับมาสังสรรค์เฮฮากันใหม่เสมอ ^^/
ความทรงจำดีๆที่เกิดขึ้น จะเก็บมันไว้ในใจ และจะไม่ลืมเลือน
ถ้ากุทำอะไรให้ใครขุ่นเคืองใจ(อาจเพราะปากdogๆของกุเอง)ก็ขออภัยด้วย
โดยเฉพาะแอม แกโดนด่ามากที่สุด อโหสิให้กุด้วยนะ =A="

ByeByeMyFriend
SW 102 M. 6.8